Op veel evenementen spreekt men over de alsmaar complexere wereld en welke uitdagingen dat met zich meebrengt. De eerste CIO Top van 2026 ging het onder het thema Unravel Complexity over de manieren waarop teams en organisaties minder gecompliceerd kunnen worden.
Tijdens de koffie was het een vrolijk weerzien, maar ging het ook over de wonderlijke wereld waarin we leven. “De wereld staat in brand, maar de beurzen staan op een all-time high. Dat is surrealistisch”, aldus een aanwezige. Misschien wel even surrealistisch zijn de verhalen die oceaanroeier en ondernemer Mark Slats vertelde. Tijdens een backpackreis naar Australië stuitte hij op iemand die die wereld over zeilde. Dat wilde hij ook, maar hij kon niet zeilen en had geen geld voor een boot.
Daarop besloot hij mee te doen aan een thaibokstoernooi. Slats had bij de mariniers gezeten, maar bokste nimmer een wedstrijd. Zijn eerst pot was tegen iemand die zo’n 150 wedstrijden had gebokst. Toch won de Nederlander in de eerste ronde. Net als zijn twee opvolgende partijen. Het prijzengeld van 25.000 euro werd omgezet in een zeilboot waarmee hij als onervaren zeiler naar Nederland voer. Onderweg kwam hij een roeiboot tegen. Toen kreeg Slats het plan om ooit de oceaan over te roeien. Hij begon een eigen zaak, maar besloot vijftien jaar later alsnog de oversteek te maken.
Natuurtalent
Voor de oversteek had hij ruim een ton nodig, waarop Slats besloot zijn huis te verkopen. Hij werd lid van een roeivereniging, terwijl hij had nooit serieus had geroeid. Medeleden schamperden enigszins om zijn voornemen om binnen een paar weken vijftig kilometer te roeien. Ze wisten niet dat hij aan het eind van dat jaar de oceaan wilde overroeien van de Canarische Eilanden naar het Caribische Antigua. Iemand adviseerde hem eerst een marathon te roeien op zijn nieuwe ergometer. Slats moest overgeven, maar bleek een tijd te hebben geroeid die goed was voor de tweede plek op de wereldranglijst. Toen hij dit appte naar zijn verenigingsgenoot sloeg de houding binnen de club om. Velen waren bereid hem te coachen.
Toen hij 2017 de oceaan over roeide kon hij op een metertje in de cabine zien hoe ver hij nog moest. “Dan stond er dat ik 2830 mijl moest. Kwam ik drie uur later terug, was het nog 2821 mijl. Dat zei mij niets.” Dus trok Slats de gps-draden eruit. “Ik maakte kleinere doelen. Ik stelde een doel voor de komende drie uur.” Ook maakte hij het zichzelf soms oncomfortabeler, bijvoorbeeld door naar klassieke muziek te luisteren. “Als ik dat dan vijf uur had geluisterd en ik mijn doel had gehaald, mocht ik goede muziek luisteren.”
Zelfmedelijden
Daarnaast stelde de soloroeier zich tot doel om twee- en vierpersoonsboten in te halen. Toen hij een meermansboot zag wisselen had hij het zwaar. “Ik kreeg medelijden met mijzelf.” Uiteindelijk arriveerde hij in een wereldrecord van 30 dagen. Van alle deelnemers eindigde hij als vierde. De meeste meermansboten liet hij achter zich. Het viertal dat hij zag wisselen gaf, nadat ze dagen later aankwamen,toe dat het moment dat ze Slats voorbij zagen komen hun moraal brak. Enkele jaren later besloot de Nederlander nogmaals mee te doen, maar dan met zijn tweeën. “Ik wilde toch ook het succes delen.”
Kapitaliseren op comfort
Uit 130 geïnteresseerden koos hij Kai Weidmer. Hiervoor moest hij een nieuwe boot bouwen. “Mijn doel was iets meer comfort. Ik geloof dat 10 procent meer comfort tot 20 procent betere prestaties leidt.” Daarom hadden beide een eigen cabine en was er een watertank onder de vloer. De omstandigheden waren minder gunstig dan bij Slats eerste poging, maar toch zetten zij een wereldrecord voor duo’s. Ze deden er 32 dagen over. Een deel van het succes? “Ik werd verantwoordelijk voor Kai’s prestatie en hij voor de mijne.” Dus als hij roeide, zette ik koffie en gaf ik hem de beste snacks. Ook wilde ik bijvoorbeeld alles over zijn familieleden weten.”
Het advies dat Slats meegeeft aan de zaal: realiseer je dat de ander het ook zwaar heeft. “Als je je voorbereid op tegenslag dan kun je het verschil maken in zware tijden.”
‘Soms halen de beste ideeën het in bedrijven niet, omdat iemand het niet goed kan uitleggen binnen de board.’
Neurodiversiteit
Na een korte pauze gingen de deelnemers uiteen in vijf rondetafelsessies. Onder aanvoering van Marco Gianotten en Tessa van Maanen was er een sessie over neurodiversiteit als innovatiemotor. Na een voorstelronde kregen de aanwezigen een crash course in neurodiversiteit. Gianotten, bij wie ADHD is vastgesteld, legde uit dat zo’n twintig procent van de bevolking neurodivers is. Hierbij kan gedacht worden aan ADHD, dyslexie, autisme en persoonlijkheidsstoornissen. ‘Soms halen de beste ideeën het in bedrijven niet, omdat iemand het niet goed kan uitleggen binnen de board.’ Volgens Gianotten zijn neurodiverse mensen nu hard nodig. Tot ongeveer 2025 was de toekomst namelijk tamelijk overzichtelijk, stelt Gianotten. Maar kunstmatige intelligentie gooit nu de boel overhoop en dan is het handig om niet-linear te denken. “De persoon die in het stenen tijdperk het wiel uitvond had waarschijnlijk ADHD.”
Na de introductie werden de aanwezigen aan het werk gezet. Tien veelgevraagde functies, zoals AI-specialist, moesten worden gekoppeld aan een neurodivergentie. Welke neurodivergentie past het best bij welke functie? De succesvolste deelnemers hadden er zes goed. Vervolgens werd er omgekeerd negatief gebrainstormd, waarbij aanwezigen moesten betogen welke neurodivergenties ze absoluut niet in hun bedrijf wilden. Tot slot mochten de deelnemers aan de hand van kaartjes ook sterke en zwakke punten van zichzelf benoemen en een spel bedenken.
In de sessie Casino Royale onder leiding van moderator Hans Peter van Arkel werd ook gespeeld. Deelnemers deden alsof ze ASML vertegenwoordigden. Er waren meerdere uitdagingen waarover ze hun fiches konden verdelen. “Er werden scherpe keuzes gemaakt”, aldus een deelnemer. Vervolgens werd er aan een rad gedraaid die stokte bij een grote gebeurtenis. Zou dit scenario de gemaakte keuzes beïnvloeden? In een andere zaal ging René Steenvoorden in op het verminderen van complexiteit bij het UWV. Bij de uitkeringsinstantie probeert hij complexiteit te verminderen door risicomitigatie, hierover werden vervolgens ervaringen gedeeld door de aanwezigen.. Door verantwoordelijkheid te nemen voor besluiten durft een organisatie meer. Evelyn Hilger-Wijdoogen, Deputy CFO van Ingka Group, het bedrijf achter IKEA, vertelde over de exploratieve fase op het gebied van AI waar het bedrijf in zit. Zoals we ooit van paard met kar naar de auto gingen, gaan we nu naar het AI tijdperk, daar moet je jezelf niet tegen verzetten, en ja je moet oog hebben voor uitdagingen en risico’s, denk bv. op gebied van cyber security. Maar binnen guardrails vooral gaan ontdekken en de organisatie laten ontdekken hoe met AI uitdagingen aan te gaan en kansen te benutten met exponentieel minder middelen dan zonder. Wie meer durft, zal meer bereiken! CIO Marnix de Hoop van farmaceutisch bedrijf Centrient vertelde over hoe hij omgaat met complexiteit in zijn bedrijf. Als farmaciebedrijf heeft de onderneming uiteraard veel te maken met compliance. Ook ging hij in op de samenwerking tussen de IT en de business hierbij. Hetgeen de opening gaf tot het wisselen van praktijken en succesverhalen tussen de deelnemers.
Swingend einde
Na de werkshop mocht Dominic Seldis, bassist en jurylid bij het populaire tv-programma Maestro de dag afsluiten. De Brit nam met veel humor de opstelling van het Concertgebouworkest door. Ook ging hij in op de eeuwige vraag waarom hij bassist is. Hij begon ooit als violist en werd al jong een genie genoemd. Op zijn achtste ging hij naar een prestigieuze muziekschool en daar stokte de ontwikkeling. Hij had twee keuzes: stoppen of bassist worden, want daar was een tekort aan op de opleiding. Vervolgens vergaarde hij bekendheid met het inspelen van de intro van de James Bond-film GoldenEye en als aanvoerder van het Koninklijk Concertgebouworkest.
Na de olijke uitweiding over het orkest mocht het publiek zich even een maestro wanen door Seldis te imiteren. Een deelnemer werd er uitgepikt en mocht met de baton verder dirigeren.
Afscheid
Uiteindelijk ging Seldis in op de rol van klassieke muziek op emoties (die tijdens complexiteit uitvoerig aanwezig zijn) en liet hij diverse stukken horen. Deze – en andere stukken – had hij gevangen in een speciale Spotify-playlist. Een lijst die de aanwezigen en misschien zelfs Slats kan overtuigen van de schoonheid van klassieke muziek. Op de klanken van Edward Elgars Salut D’amour sloot hij af. Het slotwoord voor het diner was het aan Kevin Mottard die scheidend Network C-medeoprichter Stefanie Grimbergen bedankte voor de afgelopen zes jaar. Na de warme woorden was het tijd om na te praten onder het genot van een walking diner en een drankje.
We kijken nu alweer uit naar de volgende CIO Top op 7 oktober met het thema ‘The Founders Mentality’.